gniazdko

Jaszczurkowe igielniki

2010-09-30T21:08:00.007+02:00

W ten chłodny czas jeszcze na chwilę wracam do wakacji. Udało mi się wyszyć igielniczki z jaszczurkami. Bardzo spodobał mi się motyw z blogu Fait Main . Wyszywałam cieniowanymi mulinami, wzór jest z obu stron ten sam, z tym że zastosowana nitka sprawia, że każda jaszczureczka wygląda inaczej. W wymienionym blogu można znaleźć dziesiątki prostych wzorów na na poduszeczki. Szkoda tylko, że coraz krótszy dzień i pochmurne niebo tak utrudniają wyszywanie. A tymczasem robię chustę ażurową na drutach i powoli zbliżam się do jej zakończenia.

Co lubię...

2010-09-01T20:05:00.015+02:00

Zostałam zaproszona przez Magdę do blogowej zabawy w Lubię.
Zasady zabawy:
Należy:
- napisać, przez kogo się zostało zaproszonym,
- wymienić 10 ulubionych rzeczy,
- zaprosić do zabawy kolejnych 10 osób i powiadomić je o tym w komentarzach.

Lubię:
- muzykę, piosenki z tekstem i utwory folklorystyczne.
- ciszę i kontrolowaną samotność.
- bezkrwiste horrory i piękne kolorystycznie kino skandynawskie, szczególnie urzekł mnie obejrzany niedawno film :"Kuchenne historie" Benta Hamera.
- książki, przeróżne, wybierane spontanicznie i często przez to pozytywnie zaskakujące. Moje ostatnie odkrycie, które polecam, to "Trafiona-zatopiona" Anny Fryczkowskiej. Poza tym uwielbiam wszystkie książki Małgorzaty Musierowicz i z niecierpliwością czekam na następną, która ma się ukazać późną jesienią.
- naczynia z Bolesławca, za kolorki, piękno i wspomnienia z nimi związane.
- mojego psa.
- góry,za poczucie wolności, które dają podczas wędrówek, chociaż przyznam że z kondycją ostatnio nie najlepiej.
- podróże po kraju i zwiedzanie ciekawych zakątków.
- lubię leniuchować i spać. Kłaść się wieczorem do łóżka i czuć, jak mięciutka pościel otula i zbliżają się sny.
- lubię robótki, które mnie relaksują i pozytywnie zajmują mi myśli.

No i lubię jeszcze dużo, dużo innych rzeczy, pewnie przez kilka dni mi się będą one przypominały. Miła jest ta zabawa, bo zaczyna się myśleć o przyjemnościach, których nigdy nie jest za dużo, i jak napisała na blogu jedna z koleżanek, zaczyna się dostrzegać drobne przyjemności :)
I ostatnia część zabawy, czyli wskazanie kolejnych osób i tu mam wielki problem, bo co zajrzę do znajomych blogów, to dziewczyny już brały w tym udział. Chciałabym zaproponować, żeby Ci, którzy nie mieli jeszcze tej przyjemności, spontanicznie się dołączyli.

A na koniec jedno ze zdjęć, które lubię, zrobione podczas wycieczki do Drawieńskiego Parku Narodowego.

Pościelowa Królewna

2010-08-22T16:54:00.002+02:00

Przerabiałam pościel. Z resztek powstała Królewienka. Żeby małej dziewczynce nocą nie było smutno.

Kawowy...

2010-08-18T17:12:00.004+02:00

Przepadam za zapachem świeżej kawy. Za smakiem już niekoniecznie. Dla mnie jej zapach jest czymś całkowicie wystarczającym, a namiastka smaku podoba mi się w innych potrawach, w czekoladkach, w likierach.
Igielniczek kawowy chciałam mieć. Wzór znalazłam w internecie na Cross Stitch Happy , no i wyszyłam. Wyszła sympatyczna bułeczka. Planowałam biscornu herbaciane także ale na razie nie wyszyłam.

Igielnik

2010-08-15T21:33:00.005+02:00

Oto mój pierwszy igielniczek, zwany także biscornu. Wyszyłam go jeszcze w maju. Jest nieduży i zgrabny. Wzór zaczerpnięty jest z bloga Les gilles de Liselotte . Nazywa się Turecka czekoladka. Podoba mi się jego kolorystyka, taka dosyć intensywna, czekoladowo turkusowa i ściągający go lśniący koralik. Biscornu ma dosyć długą tasiemkę, która umożliwia zaczepienie go do nożyczek, lub inaczej według potrzeby.

Przód i tył biscornu.

Igielniczków zrobiłam przez lato więcej, będę je pokazywała, ale ten podoba mi się najbardziej.

Wspomnienia z Woodstocku 2010

2010-08-13T23:11:00.007+02:00

Dwa tygodnie temu ...
Byłam tam i jak zwykle mam dużo miłych wspomnień, nie tylko muzycznych.
Oto kilka zdjęć z tego niezwykle energetycznego festiwalu.

Domki z wierszami. Słońce świeciło mocno, można było się chować wewnątrz i odpoczywać.

Chwila snu przed koncertem Arki Noego.

Plastyczny Projekt Chopin, jedna z imprez poświęconych muzykowi.

Sklepik z cudownymi wyrobami szydełkowymi, na zdjęciu widać niewiele, ale było ich tam dziesiątki, a może setki. Piękne wykonanie i kolorystyka.

Na spotkaniu z Andrzejem Wajdą.

Widok z góry.

Widok z dołu, w lasku stał mój namiot.

Wszystkim odwiedzającym dziękuję za pamięć i miłe komentarze. Nie będę pisała, że postaram się powrócić, pisać częściej - może się to uda, może nie. Pozdrawiam wszystkich serdecznie.

Samochodzik

2010-04-25T19:15:00.005+02:00

U mnie od świąt zastój we wszystkim. Robótkowo udało mi się zrobić samochód szydełkowy. Udał się, chociaż to nie jest ta marka, która miała być.

Kształt jest typowo garbuskowy, ewentualnie syrenkowy. Miała być dostojna Warszawa 223. Ciężko jest uchwycić proporcje auta, a jak się nie ma przed oczami zdjęć, to od razu się wkradają niezaplanowane kwiatki.

Samochód robiłam z akrylu Kotek, dosyć grubego, szydełkiem nr3,5 - wyszedł sporawy. Może służyć za poduszeczkę. Ogólnie jestem zadowolona, najbardziej z tego, że można pomyśleć o kolejnych robótkach.

Wesołych Świąt

2010-04-03T10:18:00.002+02:00

Wszystkim znajomym i nieznajomym życzę spokojnych i szczęśliwych Świąt Wielkanocnych.

Wiosenna fabryczka - Jajko w kwiatki

2010-03-23T21:08:00.002+01:00

Jajeczka w kwiatki są bardzo proste w wykonaniu. Do styropianowej formy przyczepiłam szpileczkami cekiny w kształcie kwiatków. Efekt jest przyjemny. Będą użyte do dekoracji wielkanocnego stołu mojej mamy, myślę że kolorystycznie się zgrają ze wszystkim.
Próbowałam używać innych cekinów, małych i większych okrągłych, jednak małe ginęły, a duże za bardzo odstawały. Podobają mi się te kwieciste jajeczka.

Wiosenna fabryczka - Witrażowa pisanka

2010-03-14T21:55:00.002+01:00

Trochę nietypowa pisanka witrażowa. Między dwoma płytkami szkła umieściłam kawałek czarnej koronki. Wydawało mi się, że to będzie udany wyrób, ale efekt jest dziwny. Być może dobrze by wyglądała w nowoczesnym wnętrzu. Do mojego domu jednak zupełnie nie pasuje. Do pisanki zrobiłam czerwony atłasowy kwiatek z koralikami. Można by zrobić inne szklane jajeczka, ale w warsztacie póki co, bardzo zimno i dlatego mam lenia.

Wiosenna fabryczka - Zawieszka z kwiatkiem

2010-03-02T20:41:00.003+01:00

Zawieszka inspirowana jest pisankami brugijkami, których zdjęcia można znaleźć w internecie. Tyle, że brugijki mi nie wychodzą. W zawieszce zrobiłam najpierw kwiatek, potem w trakcie pracy wrobiłam go w obrys pisanki. Listek dorobiłam na końcu, żeby ożywił całość. Zawieszka jest wykrochmalona na sztywno. Po dodaniu niteczki ozdobi okno. Myślę nad zrobieniem podobnej, ale całej białej.

Nowy domownik

2010-02-28T08:49:00.003+01:00

Zamieszkał z nami golden retriever Oskar. Zabiera mi dużo czasu i energii, ale w tym pozytywnym znaczeniu. Ma 11 tygodni i jest bardzo kochany.

Wiosenna fabryczka - Zrób sobie kurkę

2010-02-20T15:55:00.017+01:00

Nie mam schematu kurki. Nie rysowałam go, bo by pewnie wyszedł nieczytelnie. Zrobiłam serię zdjęć, mam nadzieję że wyszły mi na nich najważniejsze momenty. Jedno jest pewne, kurka jest prosta, bo trudnych rzeczy się nie tykam.Postaram się też nie pisać za dużo, żeby było czytelnie.
Opis jest podany do szydełka nr2 i dosyć grubej nici Virginia, wówczas kurka mieści w sobie zwykłe jajko. A więc do dzieła.

GŁÓWKA
Robimy kółeczko - 12 oczek łańcuszka zamknąć w okrąg, zrobić 3 oczka łańcuszka zamiast pierwszego słupka, potem 31 słupków( razem 32).

Obciąć nitkę, starannie ją wpleść, żeby nic nie wystawało.

Nawlekamy koraliki i zaczynamy robić drugie kółko, identycznie jak pierwsze, nie obcinamy nitki, łączymy oba kółka razem. (Uwaga - koraliki możemy przyszyć nitką, ale ładniej jest jak są wrobione.)

Łączymy kółka - staramy się to robić w początkach obu, wtedy jest najładniej - przerabiamy 7 półsłupków wbijając szydełko w kolejne słupki kółeczek.

Teraz przesuwamy koralik, wbijamy szydełko jak na zdjęciu i przerabiamy jak półsłupek. po następnym słupku wrabiamy drugi, a potem trzeci koralik, następnie przerabiamy znowu 7 półsłupków.

Połączyliśmy półsłupkami kółka, zajęło nam to około pół okręgu. Teraz na pozostałych oczkach zaczynamy robić tułów.

TUŁÓW
I rząd - Zaczyna się w miejscu gdzie wbiliśmy ostatni półsłupek w kółeczka. Przerabiamy 3 oczka łańcuszka-za pierwszy słupek i 1 słupek, opuszczamy jeden słupek, i wkuwamy w kolejny 2 słupki, takich grupek z dwóch słupków mamy na kółeczku mieć osiem i z drugiej strony też 8 ( razem 16) - jeśli by się okazało, że coś się nie zgadza i nie ma gdzie wbić tego ósmego, to proszę kombinować i wbić słupki bez opuszczania oczka w rzędzie pod spodem, to jest etap na którym trzeba mieć w całym okrążeniu 16 grupek słupków, na tym się opierają dalsze rzędy.

końcówka rzędu pierwszego

II rząd
Nabieramy 3 oczka łańcuszka, wbijamy je za dwoma słupkami, i powtarzamy te pętelki do końca rzędu.

III rząd
3 oczka łańcuszka-zamiast pierwszego słupka i 3 słupki raz nawinięte ale niedokończone, przeciągnąć przez nie nitkę i zrobić 2 oczka łańcuszka.

Na każdym łuczku z 3 oczek łańcuszka robimy pęczek 4 słupków połączonych górą w jeden, 2 oczka łańcuszka, aż do końca rzędu ( w sumie 16 pęczków). W końcówce rzędu wbijamy szydełko w środek pierwszego pęczka.

IV rząd - wbijamy szydełko w wolne miejsce za pęczkiem dolnego rzędu i zaczynamy 3 oczkami łańcuszka i 3 słupkami wszystko połączone górą, 2 oczka łańcuszka. Analogicznie jak w III rzędzie( przerabiamy 16 pęczków).

V i VI rząd - jak rząd III
Mamy 4 rzędy pęczków, tworzą one tułów kurki.

Wykonujemy jeszcze jedno okrążenie - rząd pikotków. Jest to taki niepełny rząd, bo półsłupki robimy ukryte, a widać jedynie pikotki.
PIKOTKI - wbijamy szydełko w miejsce za pęczkiem, przeciągamy nabraną nitkę przez oczko znajdujące się na szydełku.

Robimy 3 oczka łańcuszka, szydełko wkuwamy w pierwsze oczko i przeciągamy nitkę.

Teraz znowu wbijamy szydełko w wolną przestrzeń i przeciągamy nitkę przez oczko znajdujące się na szydełku - powstaje ładny pikotek.

Czynność powtarzamy - czyli omijamy szydełkiem pęczek, wbijamy przeciągamy nitkę przez oczko z szydełka, 3 oczka łańcuszka, wbijamy szydełko w pierwsze oczko , przeciągamy nitkę i wbijamy nitkę za pikotkiem w tą samą wolną przestrzeń i przeciągamy, aż do końca rzędu, czyli powinno być 16 pikotków.

Widok kurki z boku.

OGONEK
Znajdujemy to miejsce, gdzie się kończyło łączenie kółeczek wbijamy szydełko, przeciągamy nitkę i zawiązujemy ją na supełek.

Robimy 8 oczek łańcuszka.

Wkuwamy szydełko w dół pęczka trzeciego rzędu, patrzymy żeby wyszło to mniej więcej prostopadle, przeciągamy nitkę.

Odwracamy robótkę i na tych 8 oczkach łańcuszka przerabiamy: 2 oczka łańcuszka - zamiast pierwszego słupka, oraz 13 słupków( ukrywamy w trakcie robótki końcówkę nitki).

Odwracamy robótkę i na słupkach robimy pikotki. Nie robimy kolejnego rzędu, tylko wbijamy szydełko między górne części słupków( jeśli komuś to sprawia trudność, niech dzierga półsłupkami, wtedy ogonek będzie wyższy).
Pikotki - wbijamy szydełko w górną część drugiego słupka, przeciągamy nitkę, robimy 3 oczka łańcuszka, wkuwamy szydełko w pierwsze oczko łańcuszka, tworząc pikotek, potem wbijamy dwa razy szydełko w górną część kolejnego słupka, znowu robimy pikotek, dwa oczka wbijane aż do końca. Powinno wyjść 6 pikotków, ale może się zdarzyć że będzie ich 5 i nic w tym złego. Należy ukryć nitkę wewnątrz robótki, żeby nic nie wystawało.

I mamy gotową kurkę. Nie trzeba jej krochmalić, jej urok tkwi w miękkości nici ale i sztywności spowodowanej wzorem pęczkowym. Mam nadzieję, że moje fotografie i opis pomogą Wam w robótkach. Jeśli coś jest niejasne, to proszę o pytania. Zwracam też uwagę, że nie trzeba się niewolniczo trzymać opisu. Kurka z cieniutkich nici wyjdzie maleńka, a z grubszych nici akrylowych będzie wypasioną kokoszką zdolną ogrzać nawet strusie jajo.
Podany opis niech będzie wyjściem do własnych poszukiwań i bo to jest chyba w robótkach najpiękniejsze.
POWODZENIA

Wiosenna fabryczka - Kurki pistacjowe

2010-02-16T19:59:00.004+01:00

Czas już najwyższy, aby zabierać się za wielkanocne i wiosenne robótki.
Dzisiaj pokazuję osłonki na jajka w kształcie kurek. Pomysł pochodzi z internetu, jednak ostateczny kształt i wykończenie wrabianymi koralikami jest moje. Kurki są wykonane z mojej ukochanej włóczki bawełnianej, Virginii, w pięknym zielono-pistacjowym kolorze, szydełkiem nr2. Koraliki, to szklane przezroczysto-zielonkawe kosteczki. Kureczki stoją samodzielnie, nie muszą być wypełniane jajkiem. Robię je od kilku lat, są więc dekoracją na stałe przypisaną do domów: mojego, rodzinki i przyjaciół. Wkrótce pokażę osłonki w innych kolorach.

Miśki

2010-02-15T19:29:00.003+01:00

Dwa małe misiaczki walentynkowe, w sweterkach z motywami owocowymi. Wykonane ze sznechurki, szydełkiem 1,25. Jak robię te misiaki, to mnie bardzo bolą palce, dlatego nie ma ich za dużo.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

I jeszcze foteczka karmnika. Udało mi się zrobić zdjęcie grubodzioba. Jest on bardzo płochliwy, dlatego nie podkradłam się za blisko.

Anielskie babcie

2010-02-01T16:20:00.005+01:00

Anielskie babcie w kwiatowych czapeczkach. Jakoś nie pozwalały się szyć. Potem nie chciały być wypchane. Same są winne, że skóra wisi aż tak, na szyjach i udach.
Za to całkiem chętnie wzięły po mięciutkim, ciepłym sercu. Chętnie też włożyły nakrycia głowy. Czapeczki są robione jak kwiatek, na przemian rzędy łuków szydełkowych i na nich półsłupki i słupki.
Zdjęcia są takie sobie, na podwórku ciężko o ładny plener, bo śnieg po pas i przebić się trudno, a wszystkie ładne miejsca są niedostępne. Lale miały być uszyte na loterię fantową, niestety nie wyszło, nie zdążyło się. Na loterię poszły inne domowe, a te poczekają na swój czas.

Wyróżnienia

2010-01-29T21:12:00.003+01:00

Niedawno dostałam od Cyrylli przemiłe wyróżnienie:

J'adore tien blog znaczy Kocham Twój blog!

Według zasad wyróżnienie powinno być przyznawane 3 blogom, które odwiedza się od dawna, i 3 niedawno odkrytym. Moje ulubione blogi, które odwiedzam bardzo często, to :
Zaczarowane szydełko Tej Magdy- urocze miejsce pełne dobrego klimatu, pięknych słów i urzekających prac.
Cudeńka - szydełkowy blog Edytki, z Jej uroczymi misiaczkami, ciekawymi opisami włoskich zwyczajów i w każdym szczególe przemiły - zajrzyjcie.
Kasmatce - za różnorodność, żywiołowość i piękne prace.
Chatka w różanym ogrodzie - za piękne fotografie, piękne opisy, inspirujące kursy i za wszystko.
A z blogów dosyć niedawno odkrytych bardzo lubię Kolorowe Zacisze - podziwiam pięknie uszyte zwierzątka i zwierzątka, jestem pod wrażeniem kreatywności i pracowitości Darii.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

A od Ewy z Raju Lal otrzymałam wyróżnienie: Przylądek wyobraźni

Przekazuję je dalej koleżankom, na których blogach pasę moją wyobraźnię:
Tej Magdzie i Cyrylli - zachęcam wszystkich do odwiedzenia tych blogów, bo naprawdę warto.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

A u mnie trudny czas. Niby coś robię, ale zupełnie nic mi nie wychodzi. Proste rzeczy, które dawniej robiłam prawie bez patrzenia, teraz są nie do przejścia. Ciągłe zmęczenie i brak energii, i to nie wina zimy, bo zima akurat cudna jest. To pewnie minie, byle szybko, bo ciężko jest.

Piesek

2010-01-24T19:27:00.003+01:00

Przedstawiam pieska, to Timonek. Zrobiłam do specjalnie dla Marty. Ten maluszek zajął mi myśli na długi czas. Miałam do niego wiele podejść. W koszyczku zostało mi dużo niewykorzystanych elementów, może w przyszłości dorobię brakujące kawałeczki i się pojawi jeszcze kilka pieseczków, ale to nieprędko. Największe problemy miałam z uchwyceniem proporcji. W końcu to nie byle jaki piesek, to beagle. Ma odpowiednie kolorki, uszka. W mojej wersji siedzi, bo w takiej pozycji świat ma dobrą perspektywę. Jako siedzący ma 5,5 cm, wiec to prawdziwe maleństwo. A robiąc go zatęskniłam za psiakiem. Jak trochę mrozy puszczą rozejrzę się za jakimś kochanym szczeniakiem.

Schemat płaskiego aniołka

2010-01-16T17:03:00.004+01:00

Aniołka tego znalazłam dosyć dawno w internecie, schematu do niego nie było. Ale pomalutku udało mi się go odtworzyć na podstawie zdjęcia. Potem to zdjęcie zginęło mi, aniołki porozdawałam i zostałam tylko ze wspomnieniami. Przed ostatnimi świętami odtworzyłam z go z pamięci. Wyszedł jakby mniejszy niż kiedyś, jednak to żaden problem, można dodać kilka rzędów i będzie dłuższy. Aniołkowi niezbędne jest nakrochmalenie i napięcie, to mu pozwala trzymać kształt, szczególnie skrzydeł, używam gotowego, nierozcieńczonego krochmalu Ługa. Napinam wykałaczkami na styropianie, w każdy łuczek jedna, trzeba też dobrze uformować głowę, najlepiej kilkoma patyczkami.

Na prośbę kilku osób zrobiłam schemat robótki, zdjęcia aniołka są TU .Pora teraz jest jakby mniej aniołowa,ale może schemat będzie przydatny do wykorzystania w przyszłości. Mam nadzieję, że jest w miarę czytelny. Na wszelkie pytania i wątpliwości oczywiście odpowiem.
Moje aniołki robiłam z białej maxi, szydełkiem nr 1,25 i nieco większe z białej wirgini szydełkiem nr 2.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Aniołka zaczynamy od głowy:
rząd I - nabrać 20 oczek łańcuszka, połączyć w kółko

rząd II - na kółku dziergamy 30 półsłupków, potem 3 oczka łańcuszka i 2 słupki, 1 oczko łańcuszka, 3 słupki-to jest koniec tego rzędu, nie łączymy słupka z początkiem

rząd III i IV - według schematu, zamiast pierwszego słupka 3 oczka łańcuszka

rząd V - od tego rzędu na początku każdego robię przejście między rzędami, polega ono na tym, że mijam dwa pierwsze słupki i chcę się dostać do oczka z łańcuszka, co jest za nimi i dopiero na tym oczku łańcuszka rozpoczynam rząd. Robię to tak, że wkuwam szydełko w górną część słupka,przeciągam nitkę i potem wkuwam w kolejny słupek i znowu przeciągam,kolejne wkucie jest już za słupkami i można zaczynać rząd(pamiętajmy żeby te wkucia były poniżej linii i by nie tworzyć rzędu, tylko niewidocznie przejść te dwa pierwsze słupki dalej).Brzmi to może skomplikowanie, ale to przejście pozwala uzyskać ładny kształt brzegu, takie ząbki, co się potem przydaje w rzędzie ostatnim.

rzędy VI-XI - według schematu

rząd XII - na łuku z 3 oczek zrobić 7 słupków, 3 oczka łańcuszka,półsłupek(w poniższe 5 oczek łańcuszka), 3 oczka łańcuszka i do końca rzędu, według schematu

rząd XIII - zaznaczyłam go na czerwono, on jest robiony w innym kierunku,rząd zaczyna się po ostatnich 7 słupkach, robimy łuczek z 3 oczek łańcuszka i wkuwamy go w pierwszy słupek rzędu XI, potem znowu 3 oczka łańcuszka i wkuwamy w gore ostatniego słupka rzędu X. Nad łukami wpisałam cyfry, one informują o ilości oczek łańcuszka.
Robimy dziewięć łuków po 3 oczka łańcuszka, teraz zaczynamy skrzydła

Skrzydełka - ostatni łuk z 3 oczek łańcuszka jest wbity w pierwszy słupek III rzędu, teraz robimy duży łuk z 12 oczek łańcuszka, następnie słupek pięć razy nawinięty robimy go na pierwszym słupku III rzędu( dosyć to trudno zrobić, ale delikatnie przytrzymywać palcem, żeby się ładnie połączył na końcu z tym co już jest na szydełku), łuk 6 oczek łańcuszka, potem słupek sześć razy nawijany - wbijamy go w ostatni słupek II rzędu, 6 oczek łańcuszka, znowu słupek sześć razy nawijany - wbity ponownie w ostatni słupek II rzędu, potem 6 oczek łańcuszka i wkłuć się w główkę aniołka. Tu trzeba intuicyjnie, bo półsłupki się mogły idealnie równo nie ułożyć. Po prostu staramy się aby to wkucie wypadło na godzinie 15tej. Dalej aureolka, czyli łuki z oczek łańcuszka, kolejno z 3, 4, 5, 4 i 3, tak aby uzyskać ładne, proporcjonalnie rozmieszczone łuki. Ostatni ma wypaść na godzinie 21szej, tu się zaczyna drugie skrzydło. Robimy je jak pierwsze, tylko w kolejności odwrotnej, mianowicie: 6 oczek łańcuszka, słupek sześć razy nawinięty w pierwszy słupek II rzędu, 6 oczek łańcuszka, słupek sześć razy nawinięty znowu w pierwszy słupek II rzędu, 6 oczek łańcuszka, słupek pięć razy nawinięty - wkuty w ostatni słupek III rzędu, następnie 12 oczek łańcuszka wkute w górę ostatniego słupka III rzędu.

Dalej robimy 9 łuków z 3 oczek, wbijanych w góry słupków w kolejnych rzędach, zakańczamy i mamy aniołka. Koniecznie go moczymy w krochmalu, układamy w palcach mokrą robótkę. Jest możliwość ponaciągania każdego słupka przez co wszystko się prostuje i potem ma dobry wygląd. Rozpinamy go wykałaczkami(lub szpilkami dobrej jakości, chociaż bywa że puszczają rdzę, więc warto uważać) na styropianie, lub na innym podkładzie do napinania serwetek. Trzeba sprawdzić czy kształt się nam podoba, bo póki jest mokry to możemy inaczej ponapinać - głównie chodzi o górę aniołka. Zostawiamy do wyschnięcia, około 12 godzin.

Wszystko pewnie brzmi skomplikowanie, ale zrobienie przy pewnej wprawie to ok 20-30 minut. To jest prosta kompozycja słupków i łańcuszków. Oczywiście jeśli ktoś sobie życzy może wprowadzać dowolne modyfikacje - więcej grup słupków w rzędach, więcej lub mniej rzędów, można wprowadzać kolory, czy dodać po wysuszeniu kokardkę lub różyczkę. Ważny jest ostatni rząd, te łuczki i skrzydełka, bo to dodaje uroku. Jeśli komuś nie wyjdzie opisywane przeze mnie przejście między rzędami może robić po swojemu. Warto też popatrzeć na grubość nitki, bo przy cieniutkiej może będzie trzeba zrobić 4 oczka łańcuszka w małych łukach, ale to wychodzi dopiero w trakcie. Jestem zdania, że każdy kto zna podstawowe ściegi szydełkowe poradzi sobie z tym aniołkiem. Życzę wszystkim powodzenia :)

Sikorki za oknem

2010-01-13T21:06:00.007+01:00

Drzewa za oknem w śniegu to piękny widok, szczególnie jeśli się siedzi w ciepełku i nie musi telepać na mrozie. Teraz kiedy drzewa są pozbawione liści widać ptaki, które cały czas przeszukują gałązki i swój teren w poszukiwaniu pokarmu. Za oknem mamy karmnik. Obserwowanie ptaków w nim to fascynujące zajęcie. U nas stołują się dwa gatunki sikorek i zięby. Chyba zięby, bo porównując zdjęcia z atlasu z moimi, zięby najbardziej mi pasowały. Nie wiem jak, bo przecież wyglądałam cicho zza firanki, o moich obserwacjach dowiedział się pies sąsiadów. Urządził dziką awanturę, na chwilę spłoszył ptaki. Ale powróciły, bo wiedzą że są wystarczająco szybkie i zdążą uciec w razie niebezpieczeństwa.

```````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
Zamieszczam jeden z moim zimowych tekstów. Kiedyś był na blogu u znajomego,niestety tego blogu już nie ma.

Miałam sen. Autobus, raczej miejski. Obszerny. Poprzeczne drążki z uchwytami do trzymania dla stojących. Siedzieliśmy przy końcu i patrzyliśmy na pasażerów. Kilku żołnierzy niemieckich podchodziło do niektórych ludzi i wieszało ich na uchwytach, których pętle powiększały się na tyle, aby swobodnie prześlizgiwały się przez nie głowy. Wyznaczeni nie protestowali. Sprawnie oddawali się przeznaczeniu. W powietrzu były przeróżne emocje. Najdotkliwiej odczuwało się beznadzieję i rezygnację i jeszcze jakąś dziwną świadomość, że ten zły czas nie przeminie. Że lepiej odejść spokojnie. Zapatrzyłam się na trochę dziwną scenę. Żołnierze podeszli do starszej Niemki i poprowadzili ją do następnej pętli. Czyli, nie był ważny nikt. Nie liczył się wspólny rodowód. Może i miała fatalny makijaż. Spływający prawie z jej starej twarzy, lśniący i w tandetnych kolorach. Rzucała się w oczy, wywoływała niesmak maską klowna. Mówiła coś cicho do żołnierzy, oni spokojnie ją wieszali. Może został gdzieś po niej synek. Zupełnie nieistotne.
Teraz patrzą na nas. Idą. Ściskasz mnie za rękę. Wiem, że mnie zaraz zabiorą, pójdę z ulgą. Ale czuję wielki żal kochanie. Dałeś mi takie dobre życie. Bezpieczne. Przykro mi, że ci nie podziękowałam nigdy za to, a teraz nie ma czasu. Nie podziękowałam. Teraz nie mogę mówić, kiedy oni patrzą i czekają. Wstaję, dotykam twojego policzka i idę.
Obudziłam się dalej czując ten żal. Spałeś na poduszce obok, posapując cicho. Nie czas teraz na rozmowy i podziękowania, odpoczywaj. Jest chłodnawo. Przez zasłony przedzierała się powoli jasność poranka i światła lamp ulicznych. Podniosłam z podłogi twój sweter, który musiał zsunąć się z krzesła i leżał przyczajony, gotowy w każdej chwili ogrzać zmarznięte plecy. Wełniany o luźnych splotach z wrobionym wzorem kanciastorogich jeleni. Pachniał tobą, tak delikatnie, jakby od niechcenia. Dotykam go. Głaszczę brązowe futro. Wsuwam w nie palce i przesuwam po smukłych bokach zwierzęcia. Pod cienką warstwą tłuszczu klawiaturki kości. Pachnie dzikością. Odwraca głowę, wymieniamy się spojrzeniami. Strzyże leniwie uchem odpędzając tym komary. W końcu dźwiga się, prostuje nogi i idzie przed siebie. Idę za nim. Śnieg głuszy kroki. Zza drzew wychodzą inne jelenie. Nasz pochód powoli kieruje się nieistniejącymi ścieżkami ku polanie.
Piękny jest zimowy las. Mijamy drzewa, na ich nagich gałęziach wiszą, nie zjedzone przez ptaki, owocowe korale. Białe perły śnieguliczki połyskują lodowym blaskiem w promieniach mroźnego słońca. Drobne ptaszki wylatują nam spod nóg. Siedząca pod sosną wiewiórka ogląda szyszkę, spojrzała na naszą procesję, aby po chwili powrócić do wydłubywania, jakimś cudem, zapomnianego nasionka. Jest tak cudownie chłodno. Ale to, że lubię zimno nie oznacza wcale, że jestem oziębła. Po prostu w chłodzie żyję intensywniej, wszystko jest wyraźniejsze i lepiej smakuje.. Drzew jest mniej. Śnieg tworzy małe zaspy, otaczające wałem polanę. Piękna biel. Jelenie wychodzą na przestrzenie, coraz przystają, rozgarniają nosami śnieg poszukując w nim pozostałych po lecie traw i ziół. Przeżuwają znalezione źdźbła.
Nagle nieruchomieją, prostują się i patrzą w stronę olbrzymiego dębu. Coś jest nie tak. Zza drzewa wychodzą żołnierze. To już przecież było. Patrzymy na siebie: oni, zwierzęta i ja. To już było. Jelenie spokojnie idą w stronę dębu. Patrzą w chłodne niebieskoniemieckie oczy. Czas powolnieje. Ręce sięgają po broń i strzelają. Jelenie padają kolejno idąc. Leżą już wszystkie. Krew wsiąka w śnieg, zaskakuje swoją jasną barwą. Niektóre ciała jeszcze drżą delikatnie. Para leci z uchylonych pysków. Przeminął odbijany echem huk wystrzału. Myślę, że teraz czas na mnie. Ale oni nie chcą. Krzyczą, że mam iść stąd. Więc idę.
Wrócę do ciebie. Muszę ci podziękować przecież za wszystko. Za czułość i cierpliwość. Za miłość, której nie rozumiałam. Bo kochałeś, kochasz, tak po prostu swoim życiem. Kochałeś wiedząc, że nie oddaję ci uczucia. Sweter grzeje mocno. Siadam pod drzewem. Nie wiem, co będzie dalej? Jak będziesz żył? Wiesz - nie wrócę z tego lasu. Zwinę się w kłębek i zostanę tu. Długo czekałam na ten mróz. Jestem ci wdzięczna za tę miłość, ale nie umiem tak żyć. Raz kazali mi ginąć, raz życie darowali. W obu przypadkach jest mi źle – bardziej nie chcę żyć, niż chcę. Obrzydliwe uczucie bezsensu. Przepraszam.

Misiątko

2010-01-06T15:13:00.003+01:00

Miał pachnieć poziomkami, być przesycony nadzieją, energią, szczęściem i wszystkim co najlepsze. I taki właśnie jest ten misiaczek. Nazywa się Lacky Poziomka. Odnalazł swój domek w dalekim , dużym mieście. Będzie z kimś, kto na niego czekał. Mam nadzieję, że będzie pomocny i pomoże wyprostować zawiłe ścieżki. Buziaki dla Was.

Orkiestry ciąg dalszy

2010-01-04T16:40:00.004+01:00

W Sylwestra siedziałam w domu i żeby jak najmilej spędzić ten czas zabrałam się za szycie kolejnych aniołków. I oto są.

Aniołek we wrzosach - kobieta muzyka, z dzieckiem na reku oczekująca jego powrotu z koncertów, zawsze łagodna i wspierająca, ale nie zahukana. Ona też ma swój świat, który nota bene jest pełen muzyki. Prawdziwa anielica.

Anioł oliwkowy w groszki z gitarą. Instrument ma cztery struny, ale on potrafi zagrać na nim każdą melodię świata.

Anioł z małą trabką - niepozorny specjalista, pasjonat o wielkim sercu, a jaką ma odjechaną czapeczkę.

Anioł z fletem prostym C - flecik niby prosty jest, ale jego melodie poruszają każde serce. Warto pamiętać, że przy umiejętnym zakryciu otworów - żeby nie piszczało - można na nim zagrać prawie każdą linię melodyczną. Za czasów mojej młodości w szkole podstawowej sporo graliśmy, lubiłam to i do dzisiaj umiem.

Cała gromadka. Mała orkiestra gorących serc. Więcej aniołków już nie doleci, ale uważam,że ten skład jest obłędnie udany.

Z anielskiej orkiestry

2009-12-31T16:34:00.003+01:00

Dwa aniołki uszyte na finał wielkiej orkiestry. Aniołek niebieskawy z suzafonem, czyli z wielką trąbą. Z wnętrza wychodzą płomienie, które mają ogrzać serca. Aniołek w czerwonościach jest z bębenkiem. Obydwa z czapeczkach. Gorące i wyczekujące na przygarnięcie. Pierwotnie miały być całkiem inne takie płaskacze uśmiechnięte, ale to co piękne na grafikach, po uszyciu moimi palcami okazało się porażką. Stąd sprawdzona forma tildowa, chyba moja ulubiona. Jest jeszcze anioł trzeci, we wrzosach, ale okazał się sztuką zbuntowaną, nie chce być w orkiestrze, tylko powędruje do siostrzenicy. Być może się sprężę i jeśli będzie potrzeba uszyję jakiś muzyków jeszcze.

Wesołych Świąt

2009-12-24T09:30:00.001+01:00

Wszystkim znajomym i nieznajomym z którymi się spotykam na wielu pięknych blogach życzę Wesołych Świąt, zdrowia, spokoju, miłości i spełnienia wszystkich marzeń...

Świąteczna fabryczka - Aniołek płaski

2009-12-19T09:56:00.003+01:00

Takich aniołków było kilka, zrobione specjalnie po to, żeby można je było wysyłać w kopercie do znajomych. Ten nie został wysłany, bo zrobiony z grubszych nici Virginia, był nieco większy od pozostałych i do standardowej kopertki się nie zmieścił. Dzisiaj jest piękny dzień na robienie zdjęć, szybciutko je zrobiłam i zamieszczam.

Świąteczna fabryczka - Anioły

2009-12-18T16:10:00.004+01:00

Czuła żal, że już się nic nie przydarzy, co nadawałoby sens i cel. Sprzątała dom. Omiatała zapomniane pajęczyny. Po tych pająkach, które na tapecie odbywały swoje obłędne tańce, wijąc się przed jej oczami, w chwilach kiedy leżała na kanapie. Po prostu tylko leżała, przez wiele godzin. Dla pająków było to upoważnieniem, żeby zaistnieć. Wielka niedorzeczność, w normalnej sytuacji, zgarnęłaby je na szufelkę i wyniosła. Ale nic już nie było normalne. Bolały ramiona, ręce, nogi bezwładnie leżały. Ciało stać było tylko na ukradkowe oddechy i oczy czasem się otwierały.
Dzisiaj było inaczej. Sprzątała gniazdo. Wymiatała spod stołowej nogi zaschnięte kulki jedzenia. Poprawiała narzuty i serwetki. Rozprostowywała fałdki zasłon. Za oknem zmierzchało. Śnieg wielkimi płatkami przylepiał się do szyb, nie topniał. Zamknęła drzwi, klucz miękko wpadł do kieszeni. Szła w kierunku ogrodu, boczną ścieżką. Nogi zapadały się w niewidoczne ziemne dołki. Teraz okryte śniegiem, jednak luźno wypełniał nierówności, jeszcze nie ubity. W zmierzchu na białym tle wyraźnie widać było czarniawe chwasty, bondiaki, rosochaty pasternak, wrotycz z gronami kulistych, twardych kwiatostanów. Każde zioło ozdobione śnieżną czapeczką, której wiatr nie strąca. Nieco dalej kilka porów w szeregu. Jabłonie posmutniałe. W końcu łąka. Na trawnych pokładach śnieg osiadł ładnie. Przy każdym kroku osypuje się do butów. Jest zimno, coraz bardziej mokro, nie czuć palców. Ale tu już most, już rzeka.
Trzeba uważać, żeby się nie poślizgnąć, na nierównych omszonych, drewnianych balach. Bo to nie tak ma być. Ślisko jest niemożliwie, kuśtykając małymi kroczkami, bezpiecznie udaje się przejść na drugi brzeg. Brzeg inny niż tamten.
Ścieżką wzdłuż drzew, łąką na pagórku zmierza do swojego lasu. Całymi latami patrzyła na niego z okna. Kiedyś, gdy był niższy, widać było, jak tamtędy wraca z pracy do domu ukochana mama. Można było wybiec jej naprzeciw, zaczynać rozmowę. Potem las urósł, mama przestała tamtędy przechodzić. Skończył się dobry czas.
Oto i las. Fragment wyraźnie wyznaczony w przestrzeni. Granice jego to drogi, ścieżka, łąka. Nieduży teren, ale bardzo magiczny. Porośnięty starodrzewem, poryty kotlinami. W ziemnych ranach rozpulchnia się bielica, splątane korzenie, kawałki krzemienni, dużo żołędzi. Dębów rośnie tu wiele. Ona przypomina sobie, jak dawno temu przychodziła tu z mamą i zbierały te żołędzie. W domu bosymi palcami stóp przekładało się je wolniutko do foremek, takich plastikowych, od piaskownicowych babeczek. Takie chwile zalegają jak klejnoty w pamięci. Bezcenne przekładane z miejsca na miejsce i czekające na odpowiedni moment, aby zaistnieć. Piękne ale jak mało funkcjonalne.
Znalazła kotlinkę. Osłoniętą krzakami, z pochylonym nad nią od góry olbrzymim korzeniem. Zsunęła z ramion szal i rozłożyła go na liściach i mokrym ziemi. Położyła się, podwinęła kolana, objęła je palcami i zamknęła oczy. Śnieg padał cały czas. Płatki powoli topiły się na policzkach, spływały kroplami w dół, po szyi, w zagłębienie przy uchu. Śnieżne pająki coraz wyżej wspinały się na jej uda i brzuch. Zza drzewa wychyliła się patrząca sarnia głowa. Reszta skrywała się w granatowym mroku. Z wysokości majaczyły pobladłe od mrozu aniele twarze, czekające na rozpoczęcie snu. On nadszedł i przyniósł spokój.

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Moje aniołki, spośród 15 tylko te są nakrochmalone. Reszta może poczeka na przyszłe święta, nie wiem, nie myślę o tym. Zabrakło siły i serca. Ze świątecznych robótek chyba już nic nie będzie. Czas nawet jest, tylko siły mało.

Świąteczna fabryczka - Renifery

2009-12-13T14:10:00.002+01:00

Pies szczekał za oknem. Wygryzał kęsy powietrza, połykając je łapczywie. Mdliło ją coraz bardziej, za dużo powietrza, za dużo dźwięku. A on unosił się w górę na krzywych, czarnych nóżkach. Podskakiwał. Upadając wbijał się w ziemię. Nadgniłe liście pokrywające trawnik, uginały się pod jego ciężarem, były już pokryte chrupiącą warstewką lodowego lukru. Łapki tupały, ciapały, wychodziły z siebie. Zapomniał dlaczego szczeka, zagubił sens. Została tylko wściekła zawziętość. Nie zauważył, jak po murze przeszły białe renifery. przepłynęły miękko, wtulając się świetlistym futerkiem w mgłę. Zapowiedź zimy, spokoju i nieoczekiwaności. Wiedźma uśmiechnęła się, zrobiła kreskę w notesie. Święta w tym roku znowu się odbędą.

Mój Kasmatkowy Mikołaj

2009-12-09T20:57:00.005+01:00

W poniedziałek dostałam przesyłkę, której się zupełnie nie spodziewałam. Myślałam, że to gazeta z prenumeraty i dopiero synek mnie oświecił, że to coś innego. Szybciutko zajrzałam. Zobaczyłam paczuszkę pięknym papierze.

W paczuszce był cudowny obrazek ze świątecznym haftem, którym się zdążyłam pozachwycać kilka dni wcześniej, bo widziałam zdjęcia na blogu Kasmatki .

Była tam też urocza kartka świąteczna, bardzo prosta w formie i pomyśle, przez to niebywale elegancka i delikatna.

Kasia napisała też do mnie list, który mnie wzruszył, bo nie sądziłam, że ktoś o mnie myśli i pamięta i to w taki sympatyczny sposób. Obrazek na razie będzie stał na parapecie okna, w mojej sypialni, żebym mogła często na niego patrzeć i cieszyć się nim. A w dniach świątecznych, przejdzie w okolice choinki i inni też go będą oglądali. Zdjęcia niestety tylko takie. Po powrocie z pracy jest za ciemno, albo ja nie umiem okiełznąć aparatu o tej porze roku.

Kasiu kochana, bardzo dziękuję za tak wspaniały gest.

***********************************************************************************

A u Antoniny sympatyczna zabawa blogowa z aniołkami, z radością się dołączę i w odpowiednim czasie pokażę mojego aniołka :)

Świąteczna fabryczka - Czapeczki

2009-12-06T13:51:00.004+01:00

Oto jedna z moich, nielicznych w tym roku przedświątecznych robótek - Czapeczki świąteczne. Mają one kilka zastosowań. Po przymocowaniu cieniutkiego sznureczka, najlepiej srebrnego, w okolicy pomponika, stają się ładnymi zawieszkami. Można je powiesić na choince, na gałązce, na girlandzie co jest nad drzwiami, czy w dowolnie wybranym miejscu. Ich wielkość tak dobrałam, że mogą być używane jako pokrowiec na gorące jajeczko podczas śniadania - nie tylko świątecznego, ale przez cały rok. Poza tym pasują też na główki laleczek i mniejszych misiaków. No i są po prostu. Wesoła gromadka czapeczek.

Spóźnialska

2009-12-03T15:32:00.005+01:00

Przedstawiam spóźnioną nieco lalę listopadową. Czekała na zrobienie zdjęć w ładnej scenerii, ale się nie mogła doczekać. Jest cała w jasnej kolorystyce, szarawego różu. Listopadowa kobietka jest pulchna i pełna ciepełka. Chętnie zaprzyjaźni się z kimś na dłużej. Wieczory teraz są długie i miło by było mieć kogoś na ten chłodny czas.

Misiowe wspomnienia

2009-11-29T10:51:00.003+01:00

Dziewczyny ostatnio pokazywały mnóstwo misiów. Bo dzień misia był, no i ogólnie to są kochane stworki, co wzruszają i wywołują ciepłe skojarzenia. Chcę dzisiaj pokazać moje pierwsze misiaki. Kiedyś przypadkiem w internecie zobaczyłam takie kolorowe szydełkowce. A, że szydełkiem się posługuję od zawsze, pomyślałam że potrafiłabym też zrobić zwierzaka w tym klimacie. Znalazłam więcej misiów w Wylęgarni. Obejrzałam dokładnie, jak są nóżki robione, jak głowa połączona, pomyślałam trochę, bo nie do końca mi odpowiadało to co widziałam i powstał pierwszy miś. Ładny nawet był, w szerokie pasy, robiony szydełkiem 2, w kolorach beż-ceglasty i ciepły brąz, miał ze 30 cm, torbę przez ramię, w torbie misia mini. Tego misia dostała Patrycja, u jej rodziców gościliśmy wtedy całą moją rodzinką. Miał być prezentem powitalnym, ale że się go dłubało długo, to kończyłam go nerwowo podczas popołudniowych posiedzeń, podobał się :)Podobał się też mojej małej, była nawet zazdrosna, więc po powrocie do domku powstał drugi miś dla niej. Byłam sprytna, pamiętając żmudne dłubanie tamtego użyłam grubszej nici i szydełka i poszło błyskawicznie. Miś był błękitny, z torbą i misiem mini blue. To się działo wiosną 2006 i było wstępem do mojego misiowania.
Przyszły wakacje 2006. Pojechałam ze starszym synkiem nad jezioro. On baraszkował w wodzie, ja nadzorowałam z ławki nadbrzeżnej i szydełkowałam. Miś był w kolorze wrzosowym. Wyszedł dziwnie mały, miał jakieś 14 cm. Wypychałam je burym wypychem, który przywiozła mi ciocia z Niemiec. Jej tam zalegał, a ja wypchałam nim wiele zwierzątek( nie wiem, jak się to fachowo nazywa, ale tego się używa do wypychania lalek waldorfowskich, taka wata beżowa, bardzo plastyczna i nie zostawiająca grudek po wypchaniu. Jak mi się skończył ten cudny wypych, to zaczęłam kupować na allegro otulinę do głośników, sprzedawali to na metry, było niedrogie i nie uczulało -w każdym razie nic nie czułam. Potem już nie było otuliny głośnikowej tylko watolina dziewiarska, niezła ale ogólnie gorsza od poprzedników, nią wypycham do dzisiaj wszystko, łącznie z tildami - jest celulitowata, co widać spod materiału, ale w zabawkach wełnianych jest ok).
Mam zdjęcia większości misiaków z tamtego okresu, z tym że ich jakość jest fatalna. Robione komórką, albo kamerą. Zero artyzmu zdjęć, za to oddają doskonale ducha misiów. Wtedy zrobiłam ich całą serię, ok 30. Przekazałam je koledze na aukcję charytatywną, niestety nie wiem jak poszła, czy zebrano jakieś fundusze. Ja wykonałam swoje zadanie, zrobiłam co umiałam, mam nadzieję że ktoś się nimi cieszył i że się przydały.

Pierwszy misiek robiony nad jeziorem, uważam że jest udanym stworkiem. Lubię go za zadziorną minkę.

Misiek beżowy, smutny. Potem doszłam do tego, ze jak się robi wypukły pyszczek i na nim wyszywa, to smutny wyraz nie jest taki dotkliwy.

Po prostu czerwony niedźwiadek z torbą, optymistyczny i słodki.

Ten ma ładną buźkę. Sweterek ma z nici z odzysku(ze swetra po kochanej babci), a słonik jest odpruty z jakiegoś synkowego ubranka - więc ogólnie dużo dobrych wspomnień i emocji jest w tym misiu - a trzeba pamiętać, że 2006 to czasy nie tak odległe, ale mało było w sklepach ładnych dodatków pasmanteryjnych, przynajmniej na prowincji i człowiek kombinował jak umiał.

Oto miś

2009-11-22T19:04:00.004+01:00

Przedstawiam misia Kubusia. Powstawał dokładnie według instrukcji, jakie zamieszczała Edytka na swoim blogu. Prawie dokładnie, bo przy stopkach trochę pozmieniałam, myślę jednak, że bez szkody dla ogólnego wizerunku. Kubuś ubrany jest, jak przystało na tą porę roku, w włóczkowy sweterek i spodenki. Sweterek jest z gwiazdką, bo misiek czeka niecierpliwie na pierwszy śnieg. Na razie był w ogrodzie, pustki tam straszliwe. Tylko trawa pięknie zielona i świeża. Z miśkiem wyszedł Kot, który też chciał mieć swoje zdjęcia. Była tam i kobieta, ale ona tylko trzymała aparat i pilnowała wszystkiego.
Kubuś jest zrobiony z nici Sonata, w kolorze beżowym, szydełkiem nr 3. Ubranko powstało z resztek wełenek akrylowych, gwiazdka wyszyta kawałkiem włóczki Elian nicky, jasny brąz (świetna nitka, jedno z moich ostatnich odkryć). Misio jest z tych wyrośniętych, ma aż 29 cm. Jego ciałko tchnie radością i optymizmem, w każdym tego słowa znaczeniu.

Miś Kubuś i ja bardzo prosimy o komentarze, zależy nam bardzo na każdej opinii. Piszcie Kochani, piszcie :-)

Kot też tam był ;)
``````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
Od Magdy otrzymałam przemiłe wyróżnienie:

Magda to kochana kobietka, której szydełkowe prace wzruszają i działają na wyobraźnię, zawsze chętnie do niej zaglądam i podglądam, co u niej nowego. Kto nie był na stronie Magdy niech się natychmiast poprawi i zajrzy tam, to nie będzie z pewnością ostatnia wizyta.

Oto zasady przyznawania wyróżnienia:

1. Wybierz dokładnie 10 blogów robótkowych. Wyślij wiadomość mailowo blogowiczkom/ blogowiczom z informacją i znaczkiem o swoim wyborze lub zostaw komentarz na ich stronie.
2. Na swoim blogu opublikuj notatkę Umieść w niej znaczek wraz z linkiem do strony osoby, która przekazała Ci wyróżnienie, zasady zabawy oraz linki do wybranych blogów (opis z uzasadnieniem wyboru mile widziany).
3. Przekazując ” znaczkowe ” wyróżnienie zyskujesz promocję własnej strony i pomagasz odkrywać nowe blogi!

i zgodnie z nimi przekazuję je dalej DLA:

1.Mao uroczej właścicielki Szydełkowni, jest to blog który obserwuję od bardzo dawna i zawsze podziwiam jakość i tempo prac tam powstających, zajrzyjcie do Niej koniecznie.
2.blog Humorki-stworki zobaczcie, tak wyglądają wymarzone zabawki szczęśliwego dzieciństwa.
3.Ewa i jej Raju Lal , przepiękne prace pełne niesamowite klimatu. Blog, który zaskakuje i zaczarowuje, polecam wszystkim.
4.Agnieszka i jej Cichutki kącik Joie, miejsce pełne elegancji, zawsze świetnych pomysłów z klasą. Piękne prace i rewelacyjne fotografie. Obejrzyjcie cud kurkę, która ostatnio wyszła z rąk Agnieszki.
5.Edytka i jej cudeńka, za miłość do szydełka i za efekty, które się z tej miłości rodzą.
6.Cyrylla i jej piękne prace, biżuteria z klimatem i nie tylko.

Szydełkowe zmagania

2009-11-14T21:14:00.005+01:00

Aniołki i jeszcze raz aniołki. Są białe i różowe. Te różowe są takie nieprzystające i teraz nie wiem dlaczego taki kolor wybrałam. Mam nadzieje, że się komuś spodobają.
Inna praca to misiek, ten z zabawy Edytki. Namęczyłam się z nim solidnie. Jeszcze nie mam ubranka, tylko kilka pomysłów na nie ;-)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
A u Alex candy, prosi się Mikołaja o jakieś prezenciki, a jeśli nie posłucha, to może się poszczęści i zdobędę to rozkoszne biscornu.

Niespodzianka dla mnie

2009-11-13T19:38:00.004+01:00

Dostałam zaległą paczuszkę z woreczkowej wymianki organizowanej jakiś czas temu przez Madlinkę. Woreczek dla mnie uszyła Mamuśka73, czyli Agnieszka. Jest ona bardzo piękny i misternie wykonany, w kolorze pistacjowym. Ozdobiony jest haftem krzyżykowym na taśmie, w ciepłych barwach. W paczuszce znalazłam więcej pięknych niespodzianek: karteczkę z życzeniami, uroczą podkładkę pod kubek ze wzorem lawendy, malutki czerwony woreczek zapachowy, pyszne herbatki, kolorowe naklejeczki z pianki do wykorzystania według uznania, instrukcję wykonywania skarpet (może coś podpatrzę) oraz biały szlafroczek na wieszaczku. I jeszcze coś niesamowitego, myślałam, że to ubranko dla lali na wieszaczku, taki słodziakowy biały szlafroczek, okazało się po dokładnym obejrzeniu, że to taki sprytny zapach łazienkowy. Najpierw się nim nacieszę w tej formie, a z czasem może szlafroczek będzie nosiła jakaś laleczka. Jestem bardzo zadowolona z tej przesyłki. Czuję się taka obdarowana. Zresztą popatrzcie na moje skarby :)

Kotki

2009-11-12T20:48:00.002+01:00

Codziennie w wolnej chwili szydełkuje aniołki. Mam ich już kilkanaście. Czekają na krochmalenie i ciągle sobie obiecuję, że już już się wezmę za to, no ale niestety, na razie aniołki leżą mięciutko.
A dzisiaj zdjęciowe remanenty. Foteczka z kotkami. Mam je wszystkie nadal, chociaż zrobiłam je ponad rok temu. Są niewielkie od 3 do 6 cm. Sprawdzają się w roli wisiorka, ale też sympatycznie wyglądają jako malutkie zawieszki okienne. Mruczą cichutko o swoich szklanych snach.

Świąteczna fabryczka - Bałwanek

2009-11-02T17:13:00.003+01:00

Najwyższy czas otworzyć fabryczkę rzeczy świątecznych. W tym roku nie planuję dużo. Chcę zrobić trochę aniołków szydełkowych, płaskich i dzwoneczkowych. Uszyję także bałwanki, reniferki i jakieś świąteczne lale tildowe, w ilościach niewielkich. No i może dam radę zrobić kilka szklanych choinek z kabaszonów.
Póki co uszyłam bałwanka. Jest to prototyp. Chciałam żeby był mięciutki i kochany. Na ciałko wykorzystałam polar, w kolorze delikatnego ecru, taka biel leciutko przełamana cieniem. Nie chciałam śnieżnobiałego, bo się wydawał bardzo brudzący. Bałwanek ma białą piżamkę w kwiatuszki srebrne i niebieskie. Postaram się przemyśleć kształt rączek. Szyłam według wykroju, ale nie jestem przekonana do tego, że ma on wisieć za łapkę.Chyba wolę takiego siedzącego swobodnie.
Bałwanek załapał się na zdjęcia na powietrzu, w scenerii nieokreślonej, ale światło i tak jest o niebo lepsze niż w ujęciach domowych.

Wampirki

2009-10-31T14:03:00.003+01:00

Jesienny nadrzewny wampirków szał.

Dobrze, że jest sobota, piękna pogoda, można wyjść do ogrodu. Chłodno jest ale cudownie. Skorzystałam z okazji i zrobiłam zdjęcia wampirkom. Uszyłam je dzieciom, z resztek szalika, z braku wystarczającej ilości czarnego, wykluł się jeden różowy. Bardzo się do nich przyczepiają kłaczki i paprochy, co widać, niestety polar tak ma, że trzeba go często obskubywać.

Nocą podłożę je dzieciakom, do tego mam dla nich figurki plastikowe pełne cukierków. Ucieszą się. A ja się cieszę pogodą, może jutro będzie podobna. Miałam napisać coś o śmierci, jednak czasu i siły brak, niech te przemyślenia zostaną w środku, tak lepiej będzie.

Torebka pełna lal

2009-10-28T20:19:00.004+01:00

Miałam piękne plany. Uszyć torebkę, z podszewką, niedużą, dla niedużej dziewczynki. Z miękkimi uszkami i zawartością. Wypadło na matrioszki według tildowego wykroju. Nie do końca wyszło, jak planowałam. Materiał na torebkę mnie kompletnie zaskoczył. Kupiłam kawałek, bo podobała mi się kolorystyka i złote niteczki, tylko nie przewidziałam, że to jest gnieciuch. Rozprostowuje się, ale jeśli jest wypchany, a pozostawiony sam sobie jest zgnieciony szpetnie. Nie dał się rozprasować mimo wielu prób. A laleczki - chyba za bure są - chociaż w kolorkach torebki. Jednak mam cichą nadzieję, że torebka z zawartością się spodoba. No i zdjęcia nieciekawe, za ciemno jest, pomyśleć że ten stan kiepskozdjęciowy potrwa do wiosny, ech...

Lalka miesiąca - pażdziernik

2009-10-18T11:15:00.004+02:00

Laleczka bardzo podobna do poprzedniej, były uszyte według jednego schematu, w krótkim obrębie czasu. Kolorystyka jej sweterka jest trochę szalona. Zrobienie dobrych zdjęć było trudne, bo ona lśni i oślepia siedząc przed obiektywem. W tym sweterku chciałam zatrzymać jak najwięcej słońca, chociaż tak żółte są tylko niektóre jesienne kwiaty. Ten kolor to wspomnienie lata.

Na grzybach, w lesie koło jeziora. Ściółka była sucha, więc można bez obawy siedzieć na niej bez kocyka i ostatni raz tej jesieni przejść się boso.

Miło się oprzeć o brzozowy pieniek, to chwila oddechu i uspokojenia.

Na huśtawce. Słońce dobiera się do sweterka, a cień nie pozwala na to, granice się zmieniają przy każdym ruchu.

W ogrodzie na starym kole. Obok krzewu trzmieliny. W okolicach buszują olbrzymie sójki, niestety zdążyły się ukryć.

W pogoni za jesienią

2009-10-14T19:13:00.005+02:00

Kilka zdjęć z mojego dzisiejszego wyjazdu. Dziwna pogoda nastała. Wietrzna, pochmurna, ale jak słonko się przebijało co jakiś czas, to świeciło niesamowicie. Zrobiłam kilka zdjęć i zgłaszam się do konkursu Marzenki "W pogoni za jesienią".
Zamieszczam też zdjęcie mojej kukurydzy ozdobnej. Ładnie urosła w tym roku. Wykorzystam ją do jakiejś dekoracji. W ogrodzie czekają jeszcze małe dynie

**************************************************************
U Kasmatki candy. Można przy wielkim szczęściu zdobyć taką oto uroczą Anielicę, z cudownymi włoskami.

Serduszko dla Pani

2009-10-12T17:05:00.006+02:00

Czas się pokurczył. Niby wieczory dłuższe i spokojniejsze, a jakoś trudno się za coś zabrać. Powody są banalne, zmęczenie i wszechpanujący chłód, który powoduje, że człowiek nie wychodziłby spod kocyka. Na szczęście miło się czyta w takie dni, skończyłam "Limes interior" Zajdela, a czytam "Ksiegę Małgorzaty" Judith Merkle Riley.
Lalka październikowa już uszyta, ma nawet swoje fotki, ale dorobię jej jeszcze inne i wtedy ją pokażę.

A tymczasem uszyłam jeszcze serduszka z polaru. Są różowiutkie, bo taki materiał miałam. Pachną wanilią. Jutro bliźniaki zaniosą je swoim Paniom. Pomysł na to zaczerpnęłam z blogu Cerie, jak słusznie tam stwierdziła, pamiątka zostanie na dłużej.

*******************************************

Spotkała mnie miła niespodzianka od Edytki, wyróżnienie będące jednocześnie promocją dla blogów. Do Jej blogu zaglądam często. Zawsze znajduję tam nowe pomysły i ciekawe realizacje. Szydełkuję podobnie jak Ona, więc ciekawie podpatruję nowych wzorków, w zawsze pięknej kolorystyce. A wykonane przez Edytkę maskotki są mistrzowskie, pełne indywidualności i niepowtarzalnego uroku. Zajrzyjcie do Niej koniecznie :)

Zasady premii - wyróżnienia:
1. opublikuj znaczek na swoim blogu z komentarzem zachęcającym i linkiem do osoby od której go otrzymałaś
2. przekaż go do 10 osób (wiem,wiem nie jest to łatwe)
z prośba o opublikowaniu zasad.
3. osoby, które odbiorą znaczek proszone są o zostawienie komentarza.
Kochani mile będziecie widziani w gronie stałych gości - obserwujących blog.
Zasadą powyższej premii jest poznanie jak największej liczby blogów, a zostawienie swojej wizytówki jest dla Ciebie reklamą i zachęceniem do odwiedzenia Twojego bloga. Myślę, że każdy z nas marzy o jak największej liczbie gości :)

Moje typy do premii - wyróżnienia :
1. Małgosia i Jej Misie w Chacie
2. Arine i Jej Blog pełen wróżek
3. Basia i Jej pełen niesamowitej pasji blog Minął Dzień
4. uzdolniona Natalia ze swoim Handmade by Madlinka
5. kochana Kasia i jej Kasmatka
6. Wiki45a i Jej cudowne Robótkowe Szaleństwa
7. Wiwiktoria królowa torebkowego świata
8. Justyna-Ada ze Stowarzyszenia Anonimowych Włóczkoholików
9. Małgosia, która robi przepiękną szydełkową odzież i Jej Szydełkownia
10. Flora z Laboratorium Flory

Wszystkim Dziewczynom życzę, aby ich prace, działania oraz blogi znalazły nowych obserwatorów i stały się źródłem inspiracji oraz wzruszeń dla każdego.

********************************************************

U Edytki też poczytacie o Jej Candy - Zabawie, gdzie się trzeba zgłosić, w drugim etapie - robić misiaczka według wskazówek Edit, w trzecim etapie - robi się misiowi zdjęcie i umieszcza w swoim blogu, a ten kto dostanie najwięcej komentarzy, otrzyma misia wykonanego przez Edit. Wszystkie szczegóły zabawy i terminy dostępne tu

Lalka miesiąca - wrzesień

2009-10-03T17:52:00.004+02:00

Pomyślałam, że co miesiąc uszyję przynajmniej jedną lalkę. Będę się inspirować porami roku, ich kolorystyką i charakterem.

Przedstawiam dzisiaj lalkę wrześniową. Powstała we wrześniu. Dziewczynka ma na sobie oliwkowe spodnie w groszki i ciepły sweterek w ciepłym jesiennym kolorze terakoty zrobiony na drutach, z haftem koralikowym w pasującej tonacji. Lala nie posiada skrzydeł, jej anielskość jest niewątpliwa, ale tym razem wewnętrzna. Butów nie ma, bo jakoś zapomniały się zrobić, zresztą nie pasowały.

Lala czekała niecierpliwie na zrobienie zdjęcia. Wiecznie coś przeszkadzało, jak nie deszcz, to za późno było, żeby wychodzić na powietrze i robić fotki. Udało mi się przy sobocie wyrwać do lasu. Myślałam, że będą grzyby i przy okazji trochę nazbieram. Jednak jadanych przeze mnie nie widziałam.

Miłe wyróżnienia

2009-09-30T19:42:00.004+02:00

Spotkała mnie przemiła niespodzianka, w postaci wyróżnień od Kasmatki i Madlinki. Bardzo za nie dziękuję. Miło jest, gdy to co się robi podoba się innym ludziom.

Chciałabym przyznać swoje wyróżnienie. Wybrałam blogi szczególnie często przeze mnie odwiedzane. Jestem zauroczona prezentowanymi tam pracami. Są one dla mnie inspiracją na wielu płaszczyznach - patrzę zarówno na technikę wykonania, na wykorzystanie materiałów, kolorystykę oraz idee. Dziewczyny dziękuję za wszystko i czekam na kolejne Wasze wpisy.

Wyróżnienie
"Robótki z Głębi Serca"
przyznaję z radością dla:

Kasmatki
Madlinki
Joie
Edit
Magdy

Czerwony Kapturek i Lis

2009-09-28T19:23:00.006+02:00

- Zrobimy tak, pójdziemy ścieżką przy samych krzakach, są bardzo gęste, nic z nich nie wyskoczy. Będziesz szedł przy mojej prawej nodze, a jak wilk wyskoczy, to go wystraszysz - powiedział do Lisa Czerwony Kapturek.

Lis uśmiechnął się wyrozumiale. Był dobrym zwierzątkiem, powszechnie lubianym w lesie. Rozumiał innych i wiedział, że czasem strach ma wielkie oczy.Miał czas, więc z przyjemnością zgodził się towarzyszyć Czerwonemu Kapturkowi w drodze do domku babci.

Czerwony Kapturek dzisiaj szedł bez koszyczka. Wiedział, że babcia ma w domku wszystko, co niezbędne. Może zerwie kilka kwiatków i zrobi z nich bukiecik. Albo nazbiera ładnych szyszek i jarzębinowych korali i potem zrobi babci ładną kompozycję na kominek.

Na razie jest do przejścia droga. Gdzieś czai się wilk. - Czego się właściwie boisz?- spytał Lis Kapturka.
- Boję się wilka. Tego, jak się zbliża. Jak wystawia kły, warczy i pochyla się ku ziemi, przyczajony do skoku - odpowiedziała dziewczynka.
- Ale czy wilk zrobił ci kiedyś coś złego? - pytał dalej Lis.
- Nie zrobił. W głębi duszy wiem, że on tylko tak straszy, że wystarczyło by wyciągnąć rękę i się uśmiechnąć. Mówić do niego łagodnie i nie pozwalać mu być złym wilkiem. Tłumaczę to sobie ciągle, za każdym razem kiedy wchodzę na leśną ścieżkę. Jednak ogarnia mnie przerażenie. Każde duże drzewo, kępa krzewów może go skrywać, polanki też są nieprzyjemne, bo na nich wilk może rozwijać dużą prędkość. Tak naprawdę zaczynam oddychać dopiero jak się znajdę po drugiej stronie drzwi - Czerwony Kapturek opowiadał Lisowi o swoich przeżyciach. Szli leśną ścieżką. Słońce świeciło w koronach drzew, których liście szumiały delikatnie potrącane jesiennym wiatrem.

- Lisie, opowiem ci pewien sen. Ten obraz wraca co jakiś czas i ciągle się boję. Idę ścieżką. Tym fragmentem, gdzie leżą te brązowe kamienie. Zaraz za nim jest zakręt. Nigdy nie wiem co za nim będzie. Idę, bo muszę, ale coraz wolniej i wolniej. Ostatni krok i widzę drogę za zakrętem. Na środku stoi on. Olbrzymi. Patrzy stalowymi oczyma. Wwierca się spojrzeniem w moje serce. Czuję, że narasta w nim głuchy charkot i za chwilę rzuci się na mnie. Jest tak ogromny , że gdy otworzy pysk to mnie połknie bez wysiłku. Wtedy Lisie sprawdzam, czy to sen, wbijam paznokcie w dłonie i jeśli nie boli to wiem, że się zaraz bezpiecznie obudzę - uśmiechnęła się. Dzisiaj jesteś ze mną i pomagasz mi odganiać moje lęki.

Dużo czasu upłynie, aż strachy odejdą. Może nie odejdą nigdy. Może Czerwony Kapturek nie zdoła dostrzec w wilku dobrego zwierzęcia. W każdym razie dzisiaj się udało. Towarzystwo Lisa pomogło odpędzić złe myśli. Razem udali się do babcinego domku, gdzie czekała na nich staruszka i pyszna herbatka.

Liliowa świnka

2009-09-22T17:16:00.003+02:00

Uszyłam świnkę ustylizowaną tildowo. Chociaż Tilda ma w swoim zasobie świnkę o innym charakterze, bardziej królewską. Moja to taki brudasek. Początkowo chciałam, żeby świnki były trzy, jak te w bajce, gdzie budują domki. Jednak nie do końca jestem zadowolona z efektu i na razie świnka zostaje jedna. Oczka ma wyjątkowo z koralików, chociaż lubię u maskotek wyszywane, ale zginęłyby na ryjku.

Wspomnienia z wycieczki

2009-09-17T21:36:00.007+02:00

Tydzień temu, w sobotę, byłam na wycieczce w Gnieźnie. To była specjalna wycieczka, mamy takie co jakiś czas, spotykamy się z koleżankami z branży. Koledzy tez bywają, jednak w moim zawodzie są w zdecydowanej mniejszości. Obejrzeliśmy gnieźnieńskie biblioteki, oczywiście Katedrę z cudownymi drzwiami oraz Muzeum Archidiecezjalne. Oczywiście było przemiło, tylko nogi bolały od długiej jazdy autobusem.
Mam jednak taką refleksję, że oglądane zabytki i historia tego miejsca, to nie moja bajka. Nie podoba mi się sam fakt narzuconego chrztu. Wiadomo, że to była historyczna konieczność tamtych czasów, opowiedzenie się za jednym z nurtów chrześcijaństwa. Tego wymagały układy polityczne. Ale wyobraźmy sobie pogańskie plemiona. Ludzie wierzyli w licznych bogów uwikłanych w siły przyrody, którzy budzili lęk. W każdej puszczy były święte gaje, do których wstęp mieli tylko wybrani. To był surowy świat, pełen wypracowanych od wieków norm, które były dobre dla wszystkich. I pojawiają się nagle misjonarze, ścinają święte drzewa, palą posągi bóstw i co najdziwniejsze dla pogan, misjonarzy nie spotyka za to kara. Są opowieści o dobrym bogu zbawicielu, który kocha, zapewnia zbawienie, nie wymaga ofiar, ale to wszystko jest obce. Lud przyjmuje chrzest, ale nadal, przez setki lat jest wierny różnym przesądom i kultywuje, świadomie bądź nie pogańskie zwyczaje.
Absolutnie nie neguję wartości chrześcijaństwa, ale pogaństwo jest mi bardzo bliskie. Nie wierzę w Peruna, czy w Swarożca, jednak czuję duży związek z dawnymi słowiańskimi bogami, bożkami i demonami(których tak naprawdę nie znamy, z uwagi na brak wiarygodnych źródeł pisanych). Podobają mi się doroczne zwyczaje i obrzędy - obecnie są one ściśle powiązane z rokiem liturgicznym, wystarczy się zastanowić nad ich pochodzeniem i wymową.
Oczywiście pilnie wypatrywałam moich klimatów, czyli czegoś związanego z ludowością i robótkami, jednak jakoś mało tego było. Zrobiłam kilka zdjęć w muzeum, przedmiotom pochodzącym z misji. Z wycieczki jestem zadowolona, bo po raz kolejny okazało się, że podróże kształcą i pobudzają do refleksji i już czekam na kolejną wyprawę :)

W bibliotece dla dzieci, przeogromny wybór nowości, cudowna atmosfera, zapraszam tam wszystkich małych i dużych :)

Gnieźnieński Rynek - wszędzie było bardzo czyściutko i schludnie

Fragment ołtarza w jednej z bocznych kaplic

Obrazek z drzwi gnieźnieńskich, sen świętego Wojciecha - scen jest 18, na obu częściach, pokazują najważniejsze chwile z życia świętego

Sklepik z pamiątkami, nie były zbyt fascynujące, ale te szydełkowe prace są warte uwagi, niestety wiszą w tej witrynie od dawna, bo to było widać po nich

Jedna z rzeźb ze skarbca - piękna

Ta kulka to zabawka eskimoska, zdjęcie jest dobrze zrobione, tylko ta kulka jest bardzo puchata, a buźka jest z koralików w bladych kolorkach

Całkiem elegancka torebeczka

Podoba mi się naszyjnik, mam nawet takie nasiona w domu, dostałam od znajomego z antypodów :)

Piękny widok na Katedrę, z okolic parkingu, gdzie stał nasz autobus

Aniołkowie

2009-09-16T07:24:00.002+02:00

Mama spytała, czy nie zrobię kilku aniołów, przyniosła muszelki. Z radością zrobiłam. Bo to bardzo przyjemne, jeśli komuś można sprawić małe zadowolenie. Do ich wykonania użyłam odpadków szklanych, dlatego skrzydełka są takie powichrowane i niesymetryczne do bólu. Do zdjęcia pozowały na ręczniczku, bo jak znam możliwości takich zawieszek, nie wytrzymałyby w bezruchu.

Candy w Gatto Pazzo

2009-09-10T16:08:00.003+02:00

Niesamowite cukiereczki do zdobycia na blogu Gatto Pazzo. Losowanie 16 września. Można zdobyć przepiękne materiały i inne przydasie.

Ptaszki

2009-09-09T20:46:00.003+02:00

To są szklane ptaszki dla Dorotki. Obiecałam jej je już w tamtym roku, ale wiecznie coś wypadało i nie mogłam się za nie zabrać. Do zdjęcia pozowały na kiepskim sznureczku, ale jego ostateczny wybór pozostawiam przyszłej właścicielce. Są nieduże, mieszczą się oba na dłoni. Mogą być ozdobą stojącej w wazonie gałązki, albo wisieć w oknie. Ten ciemniejszy jest z ładnego przejrzystego szkła, z mlecznymi smugami, drugi z mało przejrzystego szkła opalowego. Mam nadzieję, że się spodobają. Za kilka dni wyślę je do nowego domu.

Błękitny koszyczek

2009-09-04T20:39:00.002+02:00

Koszyczek z papierowej wikliny, pomalowany niebieskim akrylem i polakierowany. Uszyłam pasujące kolorystycznie ubranko, jeszcze kokardka i już można wkładać do niego swoje skarby.

Ślimaki

2009-08-30T19:16:00.004+02:00

Ślimaczki raz, dwa, trzy. Uszyte dosyć dawno. Jednak dopiero niedawno ofotografowane. Dwa śpiochy i jeden okratkowany :)

Niebieski króliczek

2009-08-28T21:08:00.003+02:00

Króliczka mam i ja.

Królewna i Jeż

2009-08-25T16:05:00.004+02:00

Siedziała w parku obok placu zabaw.
- Masz koronę, jak czerwone jabłuszko - usłyszała. Był Jeżem. Usiadł obok na ławce. Uśmiechnął się, ale widać było, że się jeży. Rozmawiali długo o ty, jak lato mija. Że wszystko mija i nie jest to złe, tylko czasem smutne. Bo na wiele spraw można patrzeć właściwie dopiero z perspektywy przemijania.
Jeż był w porządku. Postanowili się spotykać i rozmawiać. I robili to, za każdym razem dłużej. Mówili o przeróżnych sprawach, każdy temat był ważny i ciekawy. Czasem udawało się Królewnie wsuwać palce pomiędzy jego kolce i głaskać go po ciepłym ciele. Czuła wtedy, jak spokojnie bije jego serce. Taki inny, a bliski.
Zbierali jabłka. Chowali je w spiżarni, w skrzyniach wyścielonych pachnącą słomą. Dużo jabłek, pełnych soku i słońca, na długą, mroźną zimę, która ma nadejść. Będą w sam raz na wspólne podwieczorki.

Królewna i Żaba

2009-08-18T20:40:00.003+02:00

Nigdy się nie nudziła, miała swój świat, zainteresowania, pasje. Nie miała z kim rozmawiać. To ją najbardziej bolało. Rozmawiała w myślach sama ze sobą, ale była realistką i wiedziała, że to niedługo przestanie jej wystarczać.
Na spacerze zobaczyła go, na ławce w parku. Siedział długo,wyglądał jakby zaczynał gnić od tego zasiedzenia. Uśmiechnął się kiedy podeszła. Nie był w typie Królewny, no ale typy można zmieniać, modyfikować, może się uda tym razem zabić samotność. Kazał się nazywać Księciuniem. Zgodziła się, chociaż korona jeszcze nikogo nie uczyniła władcą.
Zaopiekowała się Księciuniem. Roztoczyła nad jego żabim ciałem swoje delikatne skrzydła. Poprawiała, ciągle zsuwająca się z jego głowy, koronę. On się wczepiał w nią. Łaskawie pozwalał zapraszać się na obiady. Przyjmował podarunki i po prostu był.
Nie chciał tylko pocałunków, mówił że nie jest gotowy na zmiany, że jeszcze nie dorósł. Na nic nie był gotowy. Był obcy i tylko był obok. A ona dalej rozmawia ze swoimi myślami, z nim nie umie.
Są razem. Królewna czeka na zmiany, jeszcze liczy na coś. Księciunio przeczekuje i jest mu dobrze...

Ciasteczko dla grubaska

2009-08-17T18:42:00.005+02:00

Włóczkowe ciasteczko ma wiele zalet. Można je położyć na talerzyku, zaspokoić zmysł estetyczny i nie pragnąć prawdziwego ciacha. Może też służyć dzieciom, jako rekwizyt do zabawy w dom, czy być poduszeczką do igieł. Zresztą może być wszystkim, co nam przyjdzie do głowy.
Zrobiłam je szydełkiem nr3 lub nr3,5 z wełen akrylowych. Wypełnione są sztuczną wata poliestrową, czasem ozdobione koralikami. Robiłam je bez schematów, wyobraźnia sama prowadziła szydełko. Generalnie składają się z dwóch zszytych części: góry i dołu, powinny one do siebie dobrze przylegać dobrze, co jest ważne przy zszywaniu. Polecam robienie ciasteczek jako wykorzystanie kolorowych resztek.

Żaba

2009-08-14T10:58:00.005+02:00

Żaba w pościeli, nie ukrywam, że w mojej, za wcześnie było, żeby wychodzić w plener i robić jej fotki.

Na podusi.

Na tle pewnego kultowego obrau, kto zgadnie jakiego..?

Zdjęcie z toruńskiego skansenu, wyszło fatalnie źle, nawet nie ma pewności, czy to żabka, czy jakaś mikra laleczka. Wdzięczna bym była tubylcom za jakieś informacje o tej zabawce, a za dobre foto się odwdzieczę)

Widziałam żabkę w toruńskim skansenie, siedziała na dziecięcym nocniczku z zamierzchłych czasów. Jej fotka wyszła tak, że praktycznie nie widać stworka przyczajonego w kąciku. Kolega był w skansenie i jej szukał, ale miał za mało informacji, tak że stworek z dawnych czasów dalej tam siedzi zakurzony , zapomniany i niekochany.
To jest moja wariacja żabia. Oczywiście według tildowego wykroju z książki: "Sommer i Tildas hage" Tonne Finnanger. Żabka uszyta z bawełnianych materiałów, w środku wypełnienie poliestrowe, szyło się bardzo szybko i bez problemów. Zwierzaczek jest bardzo przyjemny i mięciutki, spodenki można zdejmować. Planuję uszycie jeszcze kilku do płaziej rodzinki.

Szybkim spacerkiem po Toruniu

2009-08-09T21:14:00.007+02:00

Czytający ludzik na oknie biblioteki

teatr Baj

a to jest kobieta, która widziała smoka toruńskiego, chociaż może tylko tak opowiadała, żeby odwrócić uwagę od innych faktów... ona jest sama w sobie bardzo tildowa, w rysach twarzy i postaci, czyżby więc nasze tildy czerpały z dobrych gotyckich wzorów?

aniołek cepeliany, może być wzorem do zimowych robótek, bardzo płaski był, ciekawe czy to zamierzony efekt...

lala ze skansenu

żabka od flisaka podrywana przez gołębie

i takie świetne bociany w sklepiku na Mostowej

Tymczasem u mnie mała wakacyjna podróż. Mąż miał życzenie odwiedzić Toruń. Załatwił opiekę dla dzieci, więc pojechaliśmy. Do celu prowadziła nas nawigacja zakupiona jakiś czas temu w Biedronce, a powołana do działania przez kolegę - prowadziła dobrze, radośnie pokrzykując od czasu do czasu. Po ulokowaniu się w hoteliku i po mojej zwycięskiej potyczce z bankomatem udaliśmy się na zwiedzanie miasta. Prowadziłam, bo byłam tu wcześniej. Każdą uliczkę Starówki przeszliśmy kilka razy, Nowego Miasta też. Obowiązkowa była wizyta w Muzeum Etnograficznym, bo uwielbiam te klimaty. Było cudownie. Zwłaszcza zachwyciła mnie wystawa prac Bogdana Lesińskiego "Malowana księga duszy". Cudowna kolorystyka jego prac, użyte motywy, sposób przedstawiania postaci i ponadczasowa ludowość, wszystko to było na tyle poruszające, że kupiłam sobie katalog, aby czasem patrzeć na te obrazy.
W skansenie wychwytywałam pewne perełki, takie jak zabawki dziecięce, szmaciane laleczki, ale i żabkę z materiału siedząca na drewnianym nocniczku. Bardzo mi zależało na zdjęciu żabki, jednak nie wyszło, czego pewnie nie odżałuję - albo zdobędę je innymi kanałami:)
Odwiedziłam też bosko zaopatrzoną pasmanterię na ulicy Kopernika. Dla mnie to był szok. Przyzwyczajona jestem do lokalnych sklepików, gdzie wstążeczki i tasiemki reprezentowane są na kilku szpulkach i tyle. A tymczasem moje zmysły zostały poruszone setkami, czy tysiącami wręcz możliwości kolorystycznych. Zresztą tam było wszystko: guziki, korale, wełenki, filc, aplikacje i narzędzia. Świadomość tego, że na ulicy stoi mąż i czeka nie pozwoliła mi się przyjrzeć dokładnie temu wszystkiemu - ale pewne zakupy wstążeczkowe poczyniłam, co mnie cieszy.
Toruń mnie zachwyca i dobrze się w nim czuję. Mąż też jest zadowolony, ciągle wspomina jak szukaliśmy pomnika flisaka, który nam się chował umiejętnie.Zamieszczam kilka zdjęć takich może mało toruńskich, ale są stamtąd :)

Wakacyjny pan

2009-08-06T15:14:00.004+02:00

To jest kapryśny pan Tild. Miłośnik golonki z musztardą sarepską i czerwonej oranżady. Dzisiaj ma wolny dzień i postanowił się poopalać. Z całej kolekcji seksownych gatek wybrał swoje ulubione i naciągnął je prawie pod pachy. Powiedział, że kocyka nie będzie nosił. Gazety też nie chciał, bo ma dosyć polityki i wakacyjnej kiełbasy medialnej. Wziął za to piłkę. Teraz czeka na rodzinę i na plażę przyjaciele :)

Mój Woodstock

2009-08-05T00:36:00.008+02:00

To było wręcz niezwykłe doświadczenie. Nie pamiętam, żebym tak intensywnie, odczuwała kiedykolwiek samotność. W takim tłumie czuć się samotną, to się może wydać niemożliwe, a jednak. Oczywiście to niczyja wina. To tylko ja nie umiem nawiązywać kontaktów z ludźmi.
Na szczęście była muzyka, cudowna, w ogromnej ilości. Wybrałam scenę folkową, bo mniejsza, delikatniej nagłośniona, no i rytmy takie jakie lubię. Dla mnie folk to dźwięki nasycone ludowością, głównie z naszego kręgu kulturowego, czyli słowiańskie. A tymczasem to, co można było usłyszeć na woodstockowej scenie, to folk z najróżniejszych zakątków globu - i to było cudowne.
Moi faworyci to ukraińskie zespoły: Rusyczi, Yoghurt i Atmasfera. Świetne były także polskie kapele. Zresztą dwa dni spędziłam pod Małą Sceną i podobało mi się w sumie wszystko. Wielki plus dla prowadzącego, Tomasza Lenarda, człowieka z ogromną duszą, czekało się wręcz na jego kolejne wejścia.
W przyszłym roku jadę tam znowu :)

zespół Rusyczi

zespół Atmasfera

kwiaty we włosach

jazdy na desce pod fontanną grzybkiem

zakochani

Syrenka

2009-07-30T10:58:00.004+02:00

Pokazuję jeszcze Tildę Syrenkę. Pomysł podpatrzony na zagranicznym blogu, ale interpretacja całkowicie moja. Chyba za mało wypchałam jej szyje i ramionka, bo się mi marszczyła przed obiektywem. Szyło się ją dobrze, w miarę szybko, i z takim poczuciem, że jest odpowiednia na ten wakacyjny czas. Korona ulepiona z modeliny, ugotowana i pomalowana oliwkowym lakierem do paznokci. Lala pozuje na tle obrazów: z zatoczką - namalowała go moja przyjaciółka Dorotka, oraz z latarnią morską - prezent od mojej kuzynki Magdaleny, która jest malarką.
Znikam na kilka dni. Jadę słuchać muzyki na Woodstock.

Tilda Anielcia

2009-07-30T10:19:00.003+02:00

Nawet pulchne anielice czasem mają chęć na kąpiele słoneczne. Anielcia z ręcznikiem, od rana czeka na koleżankę, aby się udać do wód. Zafukana wtula nosek w soczystą trawę.
Lala, na której ćwiczyłam pewne rozwiązania. Uszyta z myślą o Markosi. Dotarła już do swojej właścicielki, udało jej się nie zaginąć w podróży. Markosiu serdecznie pozdrawiam :)

Moja Tilda

2009-07-28T18:46:00.004+02:00

Moja pierwsza Tilda. Smutna w kwiecistej fioletowej sukience sukience. Trochę mnie przerosło jej uszycie. Tak lubię, jak wszystko jest perfekcyjne, a tu jedna nóżka chroma i ubranko krzywe. Jednak jeszcze popróbuje i mam nadzieję, że w przyszłości będzie lepiej. Nie wiem czym robić kolorki na buzi lalki i zwierzątek? Nie mam kosmetyków. Próbowałam kredkami na szmatce - wychodziło fatalnie, na razie więc to sobie podarowałam.

Dzień dobry Ślimaczku

2009-07-24T16:26:00.005+02:00

Ślimak jak co dzień obudził się powoli. Uchylił oczy, załadował na muszlę swoje poduszeczki i zabrał się za ścielenie łóżka. Przytłoczony snami na chwilę przysiadł w koszyku włóczek. Zejdzie mu do południa.

Zabawka wykonana według szablonu z ksiażki: "Sommer i Tildas hage". Tam wystepuje jako poduszeczka do igieł, na malutkim drewnianym wózeczku. Skorupkę uszyłam z kawałka ściereczki kupionej ostatnio w Biedronce, występowały w kilku smakowitych kolorkach.

Latający Kot

2009-07-22T16:27:00.004+02:00

Latający Kot razem ze swoim przyjacielem Ptaszkiem kochają wieś i wszystkie jej zakamarki. Uwielbiają latać po okolicznych płotach i stamtąd obserwować świat. Czasem znajdują chwilę, aby poleżeć w koniczynie, bo mają na to czas i ochotę.
Kota uszyłam według wykroju z tildowej ksiażki: "Sommer I Tildas hage" Tonne Finnanger. Ptaszka przerobiłam i dodałam mu sznurek, bo nie chciałam go przyszywać na głucho do kociej łapy. Wykorzystałam kawałki lnianego materiału, przez co zwierzak prezentuje się wyjątkowo zgrzebnie. Szycie nie jest moim ulubionym hobby, ale jestem zadowolona z efektu.
Kotek ma być dla przyjaciela, bo On kota nie ma, a chciałby :)

Sama radość

2009-07-20T08:55:00.004+02:00

Radosny, uśmiechnięty misiaczek. Zrobiony z akrylowej włóczki w odcieniach wrzosu, błękitu i turkusu. Jego widok wywołuje ciepłe skojarzenia, oczywiście każdy ma inne, ale moje kierują się ku egzotycznym wakacjom, gdzie słońce nie pali zbyt mocno, a błękit wody i nieba przyjaźnie zaprasza. Miś szuka domku na mające nadejść pochmurne jesienne dni.

Beżowy miś

2009-07-18T17:05:00.004+02:00

Dzisiaj przedstawiam Beżowego. To jeden z wielu moich misiaczków. Ma bardzo klasyczną formę, nie posiada ubranka, tylko atłasową kokardkę. Wykonany jest z akrylu. Można go bez problemu prać, w razie jakby się silnie wybrudził podczas zabaw. Lubię go za wiecznie uśmiechniętą mordkę.

Koszyk w motylki

2009-07-17T10:08:00.004+02:00

Koszyczek to jedna ze starszych prac. Zrobiony z papierowej wikliny. Malowany emulsją białą akrylową i lakierem bezbarwnym akrylowym. Lubię ten motylkowy wzór. Zrobiłam go z serwetek kupionych w Piotrze i Pawle, na jednej z wycieczek zakładowych do Poznania. Do koszyków używałam wielu serwetkowych motywów, motylków używam zawsze z przyjemnością. Są takie delikatne.

Morski anioł

2009-07-16T11:12:00.005+02:00

Zrobiony w domu, z jednej z wielu muszli podarowanych przez męża. Pojechał z nami nad morze i z wdziękiem zapozował. Główkę ma z trawionego kabaszona, przez co przypomina ona szkiełka znajdywane na morskim brzegu. Na skrzydełkach ze szkła ornamentowego przy odrobinie fantazji można dostrzec odciśnięte ciałka meduz.
Było też morze. Przyjacielskie, łagodnie szumiące. Wodorosty w wodzie wyglądające eterycznie, po wyjęciu trochę mniej zachęcająco, pachnące wodą i jakby pomarańczami, cudownie. Były mewy, siedzące każda na swoim słupku, wiecznie oczekujące, spokojne. Zostaną wspomnienia, ból spalonych pleców, ale było warto i za jakiś czas powrócę.

Tildowa wymianka

2009-07-14T00:41:00.000+02:00

Zgłosiłam się do wymiany tildowych plażowiczek. Szczegóły zabawy opisane są na blogu Tilda nasza pasja. Mam małe obawy, bo to moja pierwsza wymianka, ale z radością się postaram uszyć taką wakacyjną lalę.

Anioł dla Viki

2009-07-13T23:43:00.000+02:00

W rodzince pojawiła się mała Viki. To aniołek specjalnie dla niej. Chciałam, żeby był czerwony, ale nie miałam takiego kabaszona. Spodobał się rodzicom, a o zdanie Malutkiej może kiedyś zapytam...